De topaffiliate en de ijsberg
25 MEI 2011
Ieder affiliatenetwerk heeft zo zijn tactieken om affiliates aan zich te binden. Een opsomming van de Unique Selling Points moet de publishers ervan overtuigen dat ze zich juist bij hún netwerk moeten sluiten. Enkele van dergelijke USP's zijn bijvoorbeeld:
- Unieke adverteerders, monopoliepositie voor bepaalde merken
- Internationaal actief
- Gebruiksvriendelijk systeem
- Specialisatie, bijvoorbeeld alleen babykleding of reisbranche
- Snelle uitbetaling
- Service (24 uur bereikbaar?)
- Vergoedingen, nieuwe technologieën, gratis reisjes etc.
Selling Points zijn het zonder meer, maar zeker als je de grootste netwerken met elkaar vergelijkt, blijkt het met de uniciteit van deze verkoopargumenten wel mee te vallen. Ze lijken bijna allemaal op elkaar. Goed, er zijn wat verschillen in bedrijfsculturen: sommigen dragen stropdassen, anderen verafschuwen offline marketing, om maar iets te noemen.
Je mag een account manager van het ene netwerk erg graag, terwijl het contact met de publisher manager van een ander netwerk juist wat stroefjes verloopt. En over wat wel en niet gebruiksvriendelijk is, zullen de meningen verschillen - zoveel mensen, zoveel smaken. Iedere startende affiliate ontdekt na een paar maanden zelf wat voor hem de voordelen en de nadelen van een affiliatenetwerk is, en in de praktijk zal het er in de meeste gevallen op uitdraaien dat een publisher met slechts één of twee netwerken intensief samenwerkt.
Maar welke middelen kunnen affiliatenetwerken nog meer inzetten om affiliates aan zich te binden? Het topje van de ijsberg is zichtbaar voor iedereen, maar wat zit er nou onder dat kolkende water? Hierbij zal het een netwerk in eerste instantie vooral te doen zijn om de zogenaamde topaffiliates, de publishers die honderden sales per dag kunnen genereren. Die krijgen vaak een dedicated account manager. Ze worden veelvuldig uitgenodigd op kantoor, maar ook daarbuiten: diners, reisjes, gratis toegangskaarten voor congressen, evenementen... Bovendien wordt ze werk uit handen genomen. Automatische aanmelding en goedkeuring voor nieuwe programma’s, het direct in het juiste of gewenste - lees: hoogste - vergoedingssegment plaatsen... Een affiliate die zijn sporen verdiend heeft, kan in principe achterover leunen en veel van het werk aan een affiliatenetwerk uitbesteden, gratis en voor niets! Zelfs deeplinks worden aangeleverd in elk gewenst formaat. Dedicated account managers geven soms hun mobiele privé-nummer aan de topaffiliates, want een telefoontje op een woensdagavond of zondagmiddag, dat moet toch kunnen?
Kort samengevat kan de topaffiliate rekenen op service en aandacht. Maar wat nog effectiever werkt is geld. Affiliatenetwerken hebben een scala aan mogelijkheden als het gaat om het in de watten leggen van topaffiliates:
- Zeer snelle uitbetaling
- Geheime segmenten
- Extra vergoeding die wordt betaald uit de marge van affiliatienetwerk
- Leningen (kredietverstrekking) van grote bedragen (zeker voor de SEA-jongens en -meisjes)
- Kick back contracten
- Bonussen (inmiddels zeer discutabel, denk maar aan financiële wereld)
- Direct een (som geld) vergoeding bij het switchen van adverteerders van een ander netwerk.
Geheid dat ik er nog een paar ben vergeten. Om van zulke voordelen te kunnen profiteren, moet je je natuurlijk wel hebben bewezen. De eeuwige long tail-discussie steekt hierbij natuurlijk wel de kop op: Hebben netwerken nog wel genoeg aandacht voor de minder goed scorende affiliates? En hoe zit het eigenlijk met de inzet voor de kleinere adverteerder?
Het feit dat er nog geen branchevereniging voor affiliates van de grond is gekomen verbaast me niet. Is het wel eerlijk om met geld te strooien om zo affiliates van andere netwerken letterlijk te kapen? Zijn de professionele affiliates daadwerkelijk bereid om voor een paar centen een opgebouwde relatie op het spel te zetten? Dit zijn vragen waar ik wel een antwoord op heb, maar waarvan ik de beantwoording graag aan jullie wil overlaten...
Erdinç Saçan
1356,contents